Ήταν παραμονές εργατικής πρωτομαγιάς και ήμουν ακόμα φοιτητής στο πολυτεχνείο. Ήθελα κάτι από τη γραμματεία της σχολής και πήγα φυσικά αυτοπροσώπως. Η αντιπαθητική υπάλληλος που πρωτομπήκε μοντελάκι και είχε γίνει τόφαλος μέσα σε 3-4 χρόνια μου είπε ότι δεν μπορεί να με εξυπηρετήσει αυτή τη στιγμή αλλά αν περάσω κατά τις 12 το μεσημεράκι θα το έχει έτοιμο.
Ξέχασα να πω, ότι ήταν Παρασκευή. Και ήταν παραμονές εργατικής πρωτομαγιάς.
Όταν 12 παρά 5 πήγα εκεί, η πόρτα ήταν κλειστή. Φεύγοντας την είδα εκεί κοντά, τις είδα όλες, να περπατάνε αργά στη λιακάδα με κόκκινα τριαντάφυλλα στα χέρια τους. Ζήτω η εργατική πρωτομαγιά.
Κάπου με την κρίση είχα μια ελπίδα ότι όλα αυτά τα καθίκια θα την πληρώσουν. Όλα τα παράσιτα της κοινωνίας θα βρουν την τιμωρία τους και θα καταλήξουν εκεί που τους αξίζει. Δυστυχώς, όπως έχω ξαναγράψει, το κράτος παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει αυτά τα άτομα μακριά από την ανεργία.
Το νέο κατόθρωμα φαίνεται να είναι μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Δεν καταλαβαίνω πώς αυτό θα λύσει το πρόβλημα του δημοσίου χρέους. Πάντως, όταν αποδέχεσαι το κράτος να έχει λόγο στο πόσο θα πληρώνει ένας τρίτος έναν άλλον τρίτο, μην διαμαρτύρεσαι όταν αυτό το κράτος αποφασίζει να τσακίσει τους μισθούς αυτών των τρίτων.
Μπόνους μια φωτογραφία που κυκλοφόρησε από κάποια πολεοδομία που έκλεισε το μαγαζί της για να κάνει τριήμερο:
700efc0c-5ca8-43db-a560-90c815c48508|0|.0|da4d7cd2-c57c-4016-8c82-802ec35f5887
Categories:
| Powered by BlogEngine.NET 2.6.0.5
| Log in
