Ένας πατέρας ήταν σταματημένος με το ποδήλατό του. Στο μπροστινό καρεκλάκι καθόταν ένα ξανθό πιτσιρίκι και στο πίσω καρεκλάκι άλλο ένα. Αυτό στο πίσω κάτι έτρωγε από μία νάιλον διάφανη σακούλα. Φύσαγε αεράκι όμως και όταν η σακούλα άδειασε, ο αέρας την πήρε και άρχισε σιγά σιγά να την παρασέρνει στο δρόμο. Ο πατέρας του του είπε «επ μα τι κάνεις, έλα, έλα» και το κατέβασε από το ποδήλατο για να μαζέψει τη σακούλα και να μην κάνει σκουπίδια. Το πιτσιρίκι κυνηγούσε τη σακούλα αλλά του την έπαιρνε ο αέρας εκεί που πήγαινε να την πιάσει και φτου κι απ' την αρχή. Ο πατέρας του χαμογελούσε. Τελικά έπιασε τη σακούλα και γύρισε πίσω στο ποδήλατο.
Ο νούμερα ένα λόγος που μισώ τα στερεότυπα είναι επειδή όλη την ώρα επαληθεύονται. Τα πιτσιρίκια της παραπάνω ιστορίας ήταν ξανθά. Τα πιτσιρίκια (λίγο πιο μεγάλα, δεν τα λες και πιτσιρίκια) που θα δεις να φτύνουν μέσα στο μετρό είναι αραβοτούρκικα. Κι εγώ ξέρω ότι τα στερεότυπα είναι άδικα αλλά κι αυτά τα άτιμα δεν με βοηθάνε πολύ να αγιάσω.
12461a5f-4090-4c1b-9b1f-8961d1710cbd|2|5.0|da4d7cd2-c57c-4016-8c82-802ec35f5887
Categories:
| Powered by BlogEngine.NET 2.6.0.5
| Log in
