Για το ξύλο του Χατζηδάκη 15 Dec 2010 0 Comments

Σήμερα ως γνωστόν στην Ελλάδα είχε πορείες για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης. Δεν έχω ιδέα για το πώς κύλησαν και τι συμμετοχή είχαν γιατί τις επισκίασε το ξύλο που έφαγε ο πρώην υπουργός της ΝΔ, Κωστής Χατζηδάκης. Μερικές σκέψεις μου για το θέμα που τις έγραψα αλλού και είπα να τις αντιγράψω κι εδώ:

Βασικά ελπίζω μια μέρα το ανοιγμένο κεφάλι ενός φοιτητή να είναι πιο σημαντικό από τη ματωμένη μύτη ενός υπουργού. Η ιεράρχηση να είναι με βάση την ιατρική σοβαρότητα της κατάστασης.

Δυστυχώς αυτή η μέρα αργεί και τη σήμερον ημέρα και γιαούρτι να φάει ένας υπουργός είναι πιο σημαντικό από το ανοιγμένο κεφάλι ενός φοιτητή.

Ο λόγος, πέρα από το σύστημα που υπερασπίζεται τον εαυτό του, είναι και η συνήθεια. Κάθε πόσο βλέπεις ξύλο σε υπουργό και κάθε πόσο βλέπεις ξύλο σε φοιτητή;

Ελπίζω αύριο που θα παίξει το βίντεο του Χατζηδάκη στο Mega να μην έχουν βάλει κανένα άλλο ηχητικό από πίσω...

Βλέποντας και τα βίντεο, παρατηρείς πλήρη άγνοια του κινδύνου. Ίσως η επαφή του υπουργού με το λαϊκό αίσθημα να γινόταν μέσω των δημοσκοπήσεων τις οποίες πληρώνει το κόμμα του; Ίσως ο υπουργός να μην άκουσε καλά την Καμίλα όταν είπε ότι υπάρχει πρώτη φορά για τα πάντα; Πάντως, η πρώτη σκέψη που μου έρχεται, είναι καλά να πάθει. Φταίει δε φταίει, καλά να πάθει. Είναι ενστικτώδης αντίδραση, γιατί βλέπεις για αλλαγή να την παθαίνει ένας από τους άλλους, από την άλλη πλευρά.

Σκέφτομαι τώρα και το άλλο: άμα σου αντιστρέψω το επιχείρημα, και οι φοιτητές που τρώνε ξύλο από τα ΜΑΤ, καλώς τα παθαίνουν αφού πάνε εκεί εν γνώση του κινδύνου που διατρέχουν. Κίνδυνος ο ένας, κίνδυνος κι ο άλλος. Άμα διαφωνείς επί της αρχής στο ένα, πρέπει να διαφωνείς και στο άλλο. Ε ναι υποθέτω πως τελικά καλές οι αρχές αλλά όταν σε παίζουν με πουλημένο διαιτητή και το σκορ είναι δέκα μηδέν, το πανηγυρίζεις το γκολ, βασικά ποιο γκολ, έστω το κόρνερ το πανηγυρίζεις. Γιατί, και εδώ μάλλον τελειώνω, είμαστε διαφορετικές ομάδες.