Translation in English can be found below
Το θέμα της μετανάστευσης και της ενσωμάτωσης των μεταναστών φαίνεται να απασχολεί αυτόν τον καιρό αρκετά μέρη του πλανήτη μας. Στην Αριζόνα η δικαιοσύνη μπλόκαρε στο παρά πέντε την εφαρμογή του νέου νόμου της πολιτείας ο οποίος μεταξύ άλλων όριζε ως αδίκημα την εργασία από παράνομους μετανάστες. Στην Αγγλία η νέα κυβέρνηση συνασπισμού προωθεί όριο στην αριθμό των μεταναστών από χώρες εκτός Ευρώπης. Στη Γαλλία πρόσφατα ο Σαρκοζί μίλησε για την ανάγκη σκληρότερων κανονισμών στην μετανάστευση και την ενσωμάτωση των μεταναστών. Στην Ολλανδία της ανεκτικότητας, οι διαπραγματεύσεις για νέα κυβέρνηση συνεχίζονται ακόμη, ωστόσο το σενάριο του δεξιού συνασπισμού με τη συμμετοχή του Βίλντερς επανέρχεται στο προσκήνιο.
Πολιτικές ορθότητες. Πιο κοφτά και πιο ειλικρινά: στην Αριζόνα δεν θέλουν άλλους Μεξικάνους, στην Αγγλία δεν θέλουν άλλους Ινδο-Πακιστανούς μουσουλμάνους, στη Γαλλία δεν θέλουν άλλους Αφρικανούς-Αλγερινούς και στην Ολλανδία δεν θέλουν άλλους Τούρκους-Μαροκινούς-μουσουλμάνους. Ή καλύτερα, θέλουν λιγότερους από όσους δέχονται σήμερα. Το να ειπωθεί όμως με αυτά τα λόγια αυτή η κρυφή επιθυμία, θεωρείται ρατσιστικό. Είναι όμως;
Από τη στιγμή που ακόμη έχουμε κράτη και σύνορα, είναι νόμιμο δικαίωμα ενός κράτους να αποφασίζει ποιος μπορεί να ζει και να εργάζεται σε αυτό και με ποιους όρους, απολαμβάνοντας πάντα πλήρη ισότητα με όλους τους συμπολίτες του, χωρίς κανένα φυλετικό ή άλλο διαχωρισμό. Η Νότια Αφρική ήταν ρατσιστικό κράτος γιατί επέβαλε διαχωρισμούς στους πολίτες της με βάση την καταγωγή τους. Το να βάζεις περιορισμούς στο ποιοι πολίτες άλλων χωρών μπορούν να έρθουν στη χώρα σου δεν είναι ρατσιμός, είναι μεταναστευτική πολιτική. Όσον αφορά τους ήδη υπάρχοντες νόμιμους μετανάστες, το να βάζεις κανόνες στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού, ίσως να είναι όχι μόνο θεμιτό αλλά και απαραίτητο, αν δούμε την υπόθεση του Κοσόβου.
Πώς θα μπορούσε το Κόσοβο να αποτελέσει ένα μάθημα για τον υπόλοιπο κόσμο; Κάποτε το Κόσοβο ήταν μία περιοχή όπου το σερβικό στοιχείο ήταν κυρίαρχο. Προοδευτικά όμως, οι Αλβανοί ξεπέρασαν σε πληθυσμό τους Σέρβους για να φτάσουν στην σχεδόν αποκλειστική επικράτηση και με τελικό αποτέλεσμα την απόσχιση αυτής της σερβικής επαρχίας.
Στη λεγόμενη Δύση, αυτό το ζήτημα δεν φαίνεται να μπαίνει ως ενδεχόμενο. Κανείς δεν φαίνεται να πιστεύει ότι σε 200 ή 300 χρόνια οι πληθυσμιακές αναλογίες θα έχουν αλλάξει τόσο ώστε να μπορούν οι νότιες πολιτείες της Αμερικής να ενωθούν με το Μεξικό, ή το Ρότερνταμ να γίνει ανεξάρτητη Ισλαμική Δημοκρατία. Ο λόγος είναι η λέξη ενσωμάτωση. Η ενσωμάτωση πετυχαίνει ακριβώς αυτό, κάποιος με εμφανώς ξένη καταγωγή (σκούρο δέρμα, ξένο ονοματεπώνυμο, ξένη θρησκεία) να αισθάνεται μέρος της κοινωνίας που ζει, να αισθάνεται ότι μπορεί να φέρει τον προσδιορισμό Γάλλος, Βρεττανός, Ολλανδός, κλπ. Όσο η ενσωμάτωση λειτουργεί, δεν υπάρχει φόβος για αποσχιστικές τάσεις από τους ξένους. Από τους ιθαγενείς όμως;
Το ερώτημα είναι αν είναι διατεθειμένοι και οι ιθαγενείς να αποδεχθούν ένα μέλλον όπου θα είναι αυτοί η μειονότητα. Η λευκή Ευρώπη γερνάει, σπουδάζει και δεν γεννάει. Οι ξένοι κάνουν τις χαμαλοδουλειές που οι λευκοί πλέον δεν θέλουν να κάνουν και κάνουν περισσότερα παιδιά σε μικρότερη ηλικία. Χάρη στους μετανάστες και την δημογραφική τόνωση που προσφέρουν, οι συντάξεις των ηλικιωμένων λευκών είναι εξασφαλισμένες και ίσως αυτό να είναι αρκετό. Προς το παρόν, το μόνο που συμβαίνει είναι το λεγόμενο white flight: οι λευκοί μετακομίζουν μακριά από τις περιοχές όπου οι μη-λευκοί αυξάνονται.
Πιστεύω ότι μια ακόμα λεπτομέρεια είναι η λεγόμενη λευκή ενοχή. Οι σημερινοί Βρεττανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, κλπ αισθάνονται ενοχή για το αποικιοκρατικό παρελθόν τους και αυτή η ενοχή μεταφράζεται ως ανοχή απέναντι στην παραβατικότητα και την επιθετικότητα των νεαρών με ξένη καταγωγή, ενώ καθιστά και την όλη συζήτηση ένα μεγάλο ταμπού. Για μένα πρέπει να τεθεί το ερώτημα: αποδεχόμαστε ένα μέλλον για την Ευρώπη όπου οι «γηγενείς» πληθυσμοί θα αποτελούν την μειονότητα; Αν ναι, τότε η ενσωμάτωση αρκεί, ώστε η μετάβαση στη νέα πραγματικότητα να γίνει ειρηνικά. Αν όχι, πρέπει η μετανάστευση να περιοριστεί με βάση την προέλευση των μεταναστών ώστε να προστατευτεί η ιστορική εθνική σύνθεση της Ευρώπης.
Κλείνω το κείμενο με δύο επισημάνσεις: τη δήλωση του Σαρκοζί: «Υποφέρουμε από 50 χρόνια ήπιας μεταναστευτικής πολιτικής που κατέληξε σε αποτυχία της ενσωμάτωσης» καθώς και με την υπενθύμιση ότι η πόλη της Βενετίας κάποτε κατάφερε να γίνει μία τεράστια δύναμη, χάρη και στην αποδοχή και στο σεβασμό που επέδειξε προς οποιονδήποτε ήθελε να ζήσει εκεί.
Article in English:
The issue of immigration and integration of immigrants seems to be a hot topic in many places of our planet. In Arizona, the courts blocked a state law that among others defined work by illegal immigrants as a crime. In the UK, the new coalition government is setting a cap on the allowed immigrants from non Europe countries. In France, Sarkozy stressed the need of more strict rules in immigration and integration of immigrants. In the tolerant Netherlands, negotiations for a new government are ongoing but the scenario of the right coalition, with the participation of Wilders, is again a likely outcome.
A bunch of political correctness. Sharp and honest: Arizona doesn't want Mexicans, UK doesn't want Indo-Pakistani muslims, France doesn't want African-Agerians and the Netherlands doesn't want Turkish-Moroccan-muslims. Or, they want less than what they get today. But using these words to describe this secret demand is considered racist. Is it really?
Since we still have countries and borders, it is a legal right of a country to decide who can live and work in it and under which terms, enjoying of course full rights as the rest of the citizens, without any separation, racial or other. South Africa was a racist state because it discriminated its own citizens based on their origin. Setting limitations on which citizens of other countries can live and work in your country is not racism, it's immigration policy. And for the existing immigrants, setting rules in the ethnic composition of the population might be necessary, as we can realize by examining the Kosovo case.
How could Kosovo become a lesson for the rest of the world? Once upon a time, Kosovo was an area where the Serbian population was dominant. Nevertheless, as centuries passed, Albanians exceeded the Serbs and they finally became the dominant ethnic group in the population, which led to the declaration of the independence of the former Serbian province.
In the so called West, this is not regarded as something that could happen to them. Nobody seems to believe that in 200 or 300 years population analogies will shift enough for the southern USA to become a Mexican province or for Rotterdam to become an independent Islamic Republic. The reason for that is integration. Integration prevents this problem. With integration, somebody of evidently foreign origin (darker skin, foreign name, foreign religion) can feel as a part of the society. He can also feel that he can identify himself as French, British, Dutch, etc. As long as integration works, there's no fear of separatist movements from the foreigners. But what about the natives?
The question is whether the natives are willing to accept a future in which they become the minority. White Europe is getting older, is studying more and gives less birth. Foreigners do the petty jobs that the white don't wont to do anymore and they have more kids at a younger age. Thanks to the immigrants and the demographic boost they offer, the pensions of the elder white are secured, and maybe that's enough. So far, the only thing that is happening is the so called white flight; white people tend to move away from areas where non-white people increase.
One more detail that I think fits this puzzle is the so called white guilt. Modern day British, French, Dutch, etc, feel guilt for their colonialist past and this guilt is manifested as a tolerance against aggressive or law breaking behavior of young people of foreign descent. Even more, it makes the whole discussion a big taboo. As far as I'm concerned, the question should be asked: do we accept a future where the indigenous population of Europe is a minority? If we do, then integration should be enough, to provide a peaceful transition to that reality. If we don't, we should have more limitation to immigration, in order to maintain the historic ethnic compositions of Europe.
I have two extra notes as a conclusion. A statement by Sarkozy: «We are suffering from 50 years of lax immigration regulation which has led to a failure of integration» and a reminder that once upon a time the city of Venice grew to become a superpower, also due to the acceptance and respect it showed to anybody who wanted to live there.