Έχω χάσει λίγο επαφή με το τι γίνεται στην Ελλάδα. Ενημερώνομαι από το twitter και από in.gr, skai.gr, Καθημερινή. Δεν ξέρω αν φταίει που έχω χάσει επαφή, αλλά το timeline μου στο twitter με βρίσκει τώρα τελευταία να μη συμφωνώ.

Διαβάζω συγκεκριμένα συχνά στο twitter και από πολλούς ιστολόγους ότι φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Νεοφιλελεύθερες συνταγές της τρόικας και του ΔΝΤ. (Συμπτωματικά τα ίδια είπε και ο Τζουμάκας τις προάλλες). Μετά διαβάζω ότι ο Ρέππας δηλώνει ότι έκλεισε ο κύκλος της εφεδρείας και αναρωτιέμαι πού είναι ο ανάλγητος φιλελευθερισμός που δεν τον βλέπω. Πού είναι οι ιδιωτικοποιήσεις, πού είναι οι απολύσεις στο δημόσιο, κλπ.

Αυτό που βλέπω είναι το ακριβώς αντίθετο. Το κράτος, του οποίου το πρόβλημα δανεισμού μας οδήγησε εδώ, προσπαθεί να διατηρήσει τον εαυτό του αλώβητο. Το κράτος και το κομματικό σύστημα. Τα μέτρα που παίρνονται είναι οριζόντια και έχουν σκοπό να μαζέψουν χρήμα για να το πετάξουν στη μαύρη τρύπα του αντιπαραγωγικού και αναποτελεσματικού κράτους, αντί να δουν πώς μπορεί αυτό το κράτος να γίνει αποτελεσματικό. Το πρόβλημα στην ανεργία θα επιλυθεί με την αύξηση στη στρατιωτική θητεία ώστε να μειωθούν τα νούμερα. Πηγαίνουμε ολοταχώς προς επανάληψη του σήριαλ «μας δίνουν δεν μας δίνουν τη δόση» και αντί να κοπεί ξέρω γω το επίδομα πλυσίματος χεριών (αν υπάρχει ακόμα, δεν ξέρω μπορεί να το κόψανε), στο τραπέζι μπαίνει η μείωση μισθών στον ιδιωτικό τομέα επειδή τάχα το απαιτεί η τρόικα.

Η τρόικα και οι δανειστές το μόνο που απαιτούν είναι τα λεφτά τους πίσω και με τόκο από το κράτος στο οποίο τα δάνεισαν. Το κράτος από την άλλη αντί να κοιτάξει να περικόψει τις δαπάνες του και να φτιάξει σύγχρονες υπηρεσίες (χωρίς το κλασικό «από μένα τελειώσατε, περάστε τώρα και από το πρωτόκολλο για υπογραφές και είστε έτοιμος») προσπαθεί να μείνει ίδιο κι απαράλλαχτο. Τα δανεικά θα τα πληρώσουν τα κορόιδα και η χώρα θα καταστραφεί, ίσως γυρίσει και στην εύκολη λύση της δραχμής, ώστε να μην χαλάσει το σύστημα.

Αυτό, δεν το λες νεοφιλελεύθερη πολιτική. Αυτό το λες υπερασπίζομαι το κράτος και είναι το ακριβώς αντίθετο.

Για κάποιο λόγο, όταν πρόκειται για κράτη (ή για τράπεζες...), το θέμα του δανεισμού γίνεται τόσο μα τόσο πολύπλοκο. Δεν θα έπρεπε να διαφέρει από το δανεισμό των φυσικών προσώπων. Θες να ζεις με δανεικά; Δικαίωμά σου, αλλά έχει κόστος. Θα μπορέσεις να το πληρώσεις; Αν όχι, θα έχεις συνέπειες. Στην περίπτωση της Ελλάδας το θέμα είναι πώς θα καταφέρουμε να μην πληρώσουμε το χρέος (βλέπε και το ντοκιμαντέρ Debtocracy για παράδειγμα), ποιος τα έφαγε, πού πήγαν τα λεφτά. Άντε και δεν το πληρώνουμε σου λέω εγώ. Αν το κράτος από μόνο του παράγει χρέος, δεν είναι λογικό ότι αν δεν το πληρώσουμε μία, δύο, τρεις, ε μετά δεν θα το δανείζει κανείς αυτό το κράτος; Από που θα έρθει αυτό το μαγικό χρήμα; Εσείς θα συνεχίζατε να δανείζετε κάποιον με τέτοια συμπεριφορά;

Βασικό αίτημα θα έπρεπε να είναι όχι τα κλάματα του Βενιζέλου που αν δεν ήταν η τρόικα, όπως λέει και ο ίδιος, θα έκανε πολιτική παροχών. Πολιτική παροχών με δανεικά. Βασικό αίτημα θα έπρεπε να είναι να εξορθολογιστεί το κράτος και όσοι δεν χρειάζονται να απολυθούν όπως θα συνέβαινε και στον ιδιωτικό τομέα και να ψάξουν αλλού για δουλειά. Σε όλες τις εταιρείες συμβαίνει όταν πάνε καλά να μπορούν να προσλαμβάνουν κόσμο και όταν δεν πάνε καλά να αναγκάζονται να κόψουν θέσεις. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας, είναι θέμα αριθμών. Όσοι πιστεύουν ότι το κράτος δεν πρέπει να λειτουργεί σαν εταιρεία αλλά έχει κοινωνικό ρόλο πρέπει να έχουν στο νου τους ότι το κράτος πρέπει πρώτα από όλα αυτό το ίδιο να λειτουργεί όσο πιο αποδοτικά γίνεται με το λιγότερο κόστος γιατί πρόκειται για τα λεφτά όλου του φορολογούμενου λαού. Όσο περισσότερα απά αυτά τα λεφτά πάνε στο λίπος, τόσο λιγότερα μένουν για επιδόματα ανεργίας για παράδειγμα. Αλλά, βέβαια, αυτό το πρόβλημα το λύσαμε με τα δανεικά.

Δυστυχώς το αίτημα αυτό δεν φαίνεται να είναι δημοφιλές. Άλλωστε το κράτος χτίστηκε ακριβώς για να είναι αντιπαραγωγικό ώστε να έχουν μισθό όλοι. Όλοι αυτοί έχουν δυνητικά κάτι να χάσουν και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ψηφίσουν το άλλο κόμμα που υπόσχεται ότι θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία... μέχρι την επιστροφή στη δραχμή, τον πληθωρισμό, την υποτίμηση και την εξαθλίωση της χώρας. Και για όλα αυτά βέβαια ποιος φταίει; Θα φταίει ο νεοφιλελευθερισμός!

Η ειρωνεία είναι ότι το ΚΚΕ στον 902 (νομίζω και ο Σύριζα στον «Στο Κόκκινο») απολύουν κανονικά, δυστυχώς, κόσμο. Έτσι είναι η πραγματικότητα. Πώς να πληρώσει τους λογαριασμούς του ο 902, να βγει και να πει είμαι κομμουνιστικός σταθμός άρα το μισθολογικό κόστος είναι μια απάτη των αφεντικών άρα δεν χρειάζεται να πληρώσω; Αυτά τα ωραία τα λένε όταν πάνε και εμποδίζουν «απεργοσπάστες» άλλων εταιρειών που θέλουν να δουλέψουν, που δεν είναι του κόμματος. Αν δεν είσαι κράτος να ζεις με το μύθο των δανεικών, κάποια στιγμή βλέπεις ότι δεν βγαίνεις και αναλαμβάνεις δράση. Μακάρι να μπορούσε και ο 902 να αναγκάσει να πληρώσει τους λογαριασμούς του ο κάθε ιδιοκτήτης ακινήτου μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Δυστυχώς αυτή τη μαγική ικανότητα την έχει το «νεοφιλελεύθερο» κράτος... τα ταμεία θα γεμίσουν, όσο μπορεί να γεμίσει ένα βαρέλι δίχως πάτο, με τα λεφτά των εργαζομένων και των επιχειρήσεων, δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Η ανεργία θα μειωθεί στέλνοντας τους ανέργους φαντάρους όσο χρειαστεί, ενδεχομένως γιατί όχι στη Μακρόνησο, τώρα που έχουμε και υπουργούς του ΛΑΟΣ. Μέχρι την επόμενη δόση, το κράτος θα επικρατήσει. Δεν είναι η Βόρεια Κορέα, είναι η Ελλάδα. Και δεν είναι η Ελλάδα του μνημονίου, το μνημόνιο είναι η συνέπεια. Είναι η Ελλάδα του κράτους των δανεικών. Αυτό είναι η αιτία.

Προτεινόμενο άρθρο, στα αγγλικά, ένας Ούγγρος εργοδότης εξηγεί γιατί δεν μπορεί να προσλάβει κάποιον. Τυχόν ομοιότητες με την Ελληνική πραγματικότητα είναι συμπτωματικές.

There are some companies here in the Netherlands that rent electric cars. You can pay a subscription (there are various payment models actually) and you can pick up any car that is near you (you can see the available cars on the web). It's an interesting solution and I happened to share a ride last week.

What I found impressive was the high tech overall experience. You use a card to unlock the car (size of a credit card). When you arrive to your destination it uploads information (probably updates the car's location). It has radio, GPS and all that stuff in a touch screen. But what really gave the feeling of a carefully designed idea was an icon on the touch screen of the car that said "SOS". Tapping that icon turns off the radio, calls directly the car company support line and you can talk to them directly. No messing around with phones and all that. When the call is over, it even turns the radio back on again. I saw this in action, when we had to call the support line to complain because we had received a parking ticket, while the company said that its cars are allowed to park anywhere for free. I'm thinking of trying it myself one day...

Last night I was going home with the bus. A small child, probably around 2-3 years old was crying really loud, laying on the ground at the feet of his mother. That woman was also young, less than 30 years old, and didn't react to the child's non stop crying, probably because she didn't want to spoil him (or maybe she didn't care, who knows). Well the child was crying his heart out louder and louder so after 2-3 minutes of that, some guy who was standing close by screamed really loud at the baby! Everybody in the bus turned around to see what's going on.

Well, the baby stopped crying. In fact, it didn't cry at all until when they left the bus and I would say the bus became totally quiet altogether. The bus driver said something in Dutch in his microphone for everybody to listen but I don't know what he said.

I think in the end people buy cars just to put an end to this social experiment also known as public transport. Babies crying, people shouting, music too loud, pants too low, people smoking at your face, nobody ever complains, until they break and go buy either a car or a teaser gun.

In Greece people have this stereotype regarding western Europeans that "they follow all the rules". Well, that's definitely not the case with the Dutch people. When I take the ferry to work, there's a nice sign for the motorbikes asking them to turn them off before they come on board. Guess what. Unless there's a security person there, which rarely is, nobody turns the bikes off. It's the tiny rules. It takes a while to notice it, especially if you come from a place where people park their cars on the sidewalk all the time. This was brought to my attention for the first time by a colleague from South Africa. When I had told her "but the Dutch people follow the rules in general" in a similar conversation she totally disagreed and told me to observe them and I would see she's right.

From what I've heard, I would say the problem begins here in schools. I've heard that in Dutch schools kids are allowed to be as free as they want, to behave bad, even be informal, or even impolite, towards their teachers. I've heard about this twice in my Dutch course. If it's true then I would assume it's a bit difficult after that to realize that there are other people around you and you're supposed to think about your actions. What kind of a discipline does a person have that lights up a cigarette right by a sign that says "no smoking" and for a ferry ride that lasts 5 minutes top? And why doesn't anyone ever complain to this type of behavior?

Οι εταίροι ζητούν συναίνεση γιατί αυτό βοηθάει. Βέβαια κανένας από τους ευρωπαϊκούς λαούς που δανείζει το βαρέλι χωρίς πάτο δεν έχει ερωτηθεί. Εκεί δεν χρειάζεται συναίνεση.

Το πολιτικό τσίρκο λέει ότι συναινεί αλλά εσωτερικά μεταξύ μας δεν συμφωνούν ούτε στο τι ρόλο έχει αυτή η κυβέρνηση και τι διάρκεια.

Οι εταίροι ζητούν και μια υπογραφή, έτσι για το τυπικό, και το τσίρκο προσπαθεί να βρει την κατάλληλη φόρμουλα ώστε να φαίνεται ότι υπάρχει υπογραφή αλλά να μπορεί να πει μετά ότι εμείς δεν συμφωνούσαμε. Εδώ έχει βγει όλη η κουτοπονηριά της φυλής με επιχειρήματα τύπου μπέσα και φιλότιμο που είπε και ο Καρατζαφέρης αλλά και η ρητορική περί χαρτογιακάδων δυτικοευρωπαίων και κουτόφραγκων. Γενικά όλη αυτή η δυστοκία θα έπρεπε να ήταν αρκετή για να πουν τέρμα ως εδώ και να αφήσουν το τσίρκο να τα βγάλει πέρα μόνο του.

Μόνο που μετά θα έπρεπε να εξηγήσουν στους δικούς τους φορολογούμενους ότι τα λεφτά που δώσανε ως τώρα πάνε στο βρόντο και επιπλέον θα πρέπει να δώσουν κι άλλα γιατί έτσι κι αλλιώς όλη η ιστορία γίνεται για να διευκολύνουν τις τράπεζές τους. Αν το είχαν πει από την αρχή θα είχαν κι αυτοί την τύχη του Ισλανδού πρωθυπουργού.

Άκουσα και τον Κακλαμάνη να λέει με πίκρα ότι φτάσαμε να είναι μομφή που έφαγε ψωμί ο λαός με τον Αντρέα. Εδώ παραμένει ο Παττακός αμετανόητος, γιατί όχι και ο Κακλαμάνης.

Καλά για τις καραγκιοζιές του Μπουμπούκου (αναρωτιέμαι, αν δεν τον είχε αποκαλέσει δημόσια μπουμπούκο η σύζυγός του θα τον λέγαμε σκέτο καραγκιόζη ή θα είχε άλλο παρατσούκλι) με τα πολυτονικά, αν έγιναν, είναι μάλλον ανώδυνες. Είναι φάση «κατουράω για να σημαδέψω το χώρο μου», η χαρά της υπουργοποίησης. Ε εντάξει δεν πειράζει, στο κάτω κάτω αυτός δεν δήλωσε ποτέ ότι είναι αντιεξουσιαστής στην εξουσία οπότε δικαιούται να χαίρεται με την εξουσία. Οι άλλοι οι αντιεξουσιαστές επιμένουν γερά με καμιά 30αριά υπουργούς ΠΑΣΟΚους να έχουν το διχασμό «πονάμε για τα μέτρα αλλά τι να κάνουμε». Μια καλή ιδέα είναι να παραιτηθείτε και να μπουν κάποιοι που να το ευχαριστιούνται που βάζουν τέτοια μέτρα. Αν δεν σου αρέσει η δουλειά σου, παραιτείσαι και δεν ταλαιπωρείς ούτε τον εαυτό σου ούτε τον εργοδότη σου, εν προκειμένω τον κυρίαρχο ελληνικό λαό. Στο κάτω κάτω ο κυρίαρχος ελληνικός λαός δεν θα σε ξεχάσει και θα σε ξανατιμήσει, εδώ και τόσα χρόνια το κάνει με συνέπεια.

Άκουσα και Βορίδη νομίζω να λέει για τα ταξί να το επαναδιαπραγματευτεί, να παγώσει και την εφεδρεία, κλπ. Προβλέπω να πονάει κι αυτός για τα νέα μέτρα αλλά τι να κάνει. Νομίζω από αυτόν άκουσα και το «δεν υπάρχει σύγκλιση ή συναίνεση προγραμματική, απλά είναι μια κυβέρνηση για να κάνει αυτό το συγκεκριμένο έργο». Δηλαδή κι εγώ θα μπορούσα να την κάνω αυτή τη δουλειά λογικά χωρίς καν να πατάω στο υπουργείο, θα μου στέλνανε ο Παπαδήμος ή ο Όλι Ρεν ή οποιοσδήποτε τι πρέπει να υπογράψω και θα το υπέγραφα, χωρίς να χρειάζεται να συμφωνεί το πολιτικό μου πρόγραμμα και οι θέσεις μου με αυτά που υπογράφω.

Γενικά όπου ακούς πολύ για μπέσα και περηφάνεια, η κωλοτούμπα και η ξεφτίλα πάει σύννεφο. Καλή κακή η πολιτική δεν ξέρω, αλλά αρκετά με τις καραγκιοζιές με τους εταίρους. Από αυτή την άποψη, το δημοψήφισμα του Παπανδρέου θα ήταν πολύ καλή πολιτική ιδέα, αν την είχε κάνει πριν πάει και συμφωνήσει μαζί τους. Τώρα όπως πήγε να το κάνει πρώτα να συμφωνήσει στην Ευρώπη και μετά να πει «α κάτσε να ρωτήσω και το λαό», άστα να πάνε. Αλλά πώς να κακιώσει ο λαός στον γιό του Αντρέα, δεν γίνεται.

Επίσης είδα μια δημοσκόπηση που βγάζει πρώτη τη ΝΔ με περίπου 32 τοις εκατό. Αθροίζοντας εκεί ΚΚΕ, Σύριζα, Δημοκρατική Αριστερά, Οικολόγους και το Δημαρά (νομίζω και κάτι άλλους αριστερότροπους) έβγαινε 35 τοις εκατό. Βέβαια αθροίζοντας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛάΟΣ, Ντόρα και Χρυσή Αυγή έβγαινε αρκετά παραπάνω, αλλά και τα δύο αυτά σύνολα δεν αθροίζονται.

Απορία επιστημονικής φαντασίας: αν ο σοφός λαός καταψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και τα αποκλείσει από τη βουλή και χάσουν την κομματική τους επιχορήγηση που έχουν ήδη δώσει, υποθηκεύσει δεν ξέρω τι έχουν κάνει, ποιος πληρώνει τα σπασμένα;

Αυτά, ο ήλιος βγήκε και είναι Σάββατο και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα!

This guy (current Greek finance minister):

totally looks like

( via )

And of course the obligatory "totally looks like" photo:

Δεν υπάρχει κατάλληλος τρόπος να αρχίσεις για να σχολιάσεις όλα αυτά τα θεαματικά που ζήσαμε αυτή τη βδομάδα που πέρασε. Θα ξεκινήσω με την σειρά 24, αυτή με τον Τζακ Μπάουερ και τους τρομοκράτες. Σε κάποιον κύκλο, ο πρόεδρος Πάλμερ (ο αδερφός, με το μουστάκι, κι εκεί οικογενειοκρατία) απειλεί κάποια χώρα της Μέσης Ανατολής ότι θα τη βομβαρδίσει αν δεν δώσει πληροφορίες για τους τρομοκράτες και τελικά όντως εκτοξεύει ένα πύραυλο, υποτίθεται πυρηνικό. Υποτίθεται γιατί την τελευταία στιγμή ο πύραυλος πέφτει στη θάλασσα και ο πρόεδρος λέει «ήταν μπλόφα» για να τους κάνει να μιλήσουν. Και το πετυχαίνει. Και παίρνει όλα τα συγχαρητήρια και τον αγαπάνε όλοι και τον εκτιμάνε για τις ικανότητές του να κυβερνάει.

Κάτι τέτοιο πρέπει να ήθελε να κάνει και ο ΓΑΠ με τη μπλόφα του. Και τον βρίζανε όλοι ότι δεν επιτρέπεται να κάνεις πολιτική με μπλόφες και τεχνάσματα. Προφανώς όλοι αυτοί δεν βλέπουν 24 και δεν θα έπρεπε να είναι στην πολιτική γιατί είναι άσχετοι, ίσως θα ήταν πιο κατάλληλοι σε κάποια θέση στην εκκλησία.

Στήθηκα χθες και έβλεπα Βουλή, όσο επέτρεπε το streaming που κοβότανε. Και βέβαια το twitter είχε πάρει φωτιά. Την επόμενη φορά θα είχε ενδιαφέρον το κανάλι της Βουλής ή κάποιος άλλος να περνάει τα tweets μέσα στην εικόνα live, όπως δείχνανε παλιά τις μετοχές να περνάνε, τότε που είχε πιάσει τις 6000 μονάδες, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Εντυπωσιάστηκα από τον Νάσο Αλευρά έχω να πω. Όχι τόσο γιατί στην αρχή νόμισα ότι ήταν ο Χάρης Ρώμας στο έδρανο (άτιμο streaming) αλλά περισσότερο από το χέσιμο που έριξε στο ΠΑΣΟΚ. Οι υπουργοί τα είχαν δει όλα και ο Νάσος αναγκάστηκε να τους πει «ανησυχία στα υπουργικά έδρανα» χαμογελώντας. Αυτή η ικανότητα του ΠΑΣΟΚου να ξεχέζει το πολιτικό σύστημα το οποίο υπηρετεί από τότε που θυμάμαι, είναι καταπληκτική. Πάντως καλά τα είπε. Θα τον ψήφιζα να ρίξει το ΠΑΣΟΚ. Α είναι ΠΑΣΟΚ. Ε εντάξει.

Επίσης γνωρίσαμε κι άλλους πολλούς βουλευτές μας που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν. Πλέον ξέρουμε και είναι πιο επιτακτικό το ερώτημα «ποιοι τους ψηφίσανε» και «γιατί χρειαζόμαστε 300». Δυστυχώς απουσίαζε η ΝΔ, μάλλον για να μη μας αποτελειώσει από τα γέλια. Όχι επειδή δεν σέβεται το κοινοβούλιο και τη διαδικασία, στο κάτω κάτω η σωστή απάντηση σε τέτοια μομφή είναι «βγάλε τη σκούφια σου και βάρα με ρε ΓΑΠ». Εδώ έφευγε από τη βουλή όταν ήταν πλειοψηφία, δεν θα το κάνει τώρα που είναι μειοψηφία; Αλλά ναι, όπως έλεγα, γνωρίσαμε κι άλλους βουλευτές. Μάθαμε ότι υπάρχει κι άλλος Λαφαζάνης, του ΠΑΣΟΚ αυτός, ο οποίος είναι το κλασικό δείγμα ΠΑΣΟΚου από την επαρχία που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται. Όπως και ο Παπουτσής, έτσι και αυτός, κατάφερε να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη και τον Σαμαρά για αυτά που κάνανε τότε! Την καρδιά μας έκλεψε η κυρία Ουρανία Παπανδρέου του ΛΑΟΣ (το έχει το επώνυμο δεν εξηγείται αλλιώς) με το ροζ ταγεράκι της και την εκφορά του λόγου της. Όπως εύστοχα σημειώσανε στο twitter, η Κατερίνα Γιουλάκη από το Ρετιρέ στο κοινοβούλιο.

Ε μετά λίγο Βελόπουλο που θα τα αλλάξει όλα αγοράζοντας ελληνικά κουστούμια, λίγο Παπουτσή όπως είπα που κατηγόρησε τη συνθήκη του Μάαστριχτ και μνημόνευσε τον Αντρέα Παπανδρέου, το φουλάρι της Άννας Νταλάρα, η έκθεση από τις πανελλήνιες της Καϊλή (την κρίση να πληρώσουν όσοι δεν βρίσκουν τα διαλυτικά στο πληκτρολόγιο), ο Κοραντής που θα τα λύσει όλα ανοίγοντας πρεσβείες παντού, διάφορα ωραία.

Κάποια στιγμή ήρθε και ο ΓΑΠ και όλοι αυτοί που τον βρίζανε (ή τουλάχιστον έτσι μας έλεγε ο ΣΚΑΙ) άρχισαν να χειροκροτάνε. Περίμενα να δω τι θα πει αλλά πρώτα τον προλόγισε μία βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από τη Μαγνησία, η οποία και έκλεψε την παράσταση. Τον αποκάλεσε «οραματικό ηγέτη», στην κλητική μάλιστα, «οραματικέ ηγέτη». Εκεί κάπου το μυαλό μου ψήθηκε και έχασα την αρχή της ομιλίας του ΓΑΠ, μαζί με το υπόλοιπο twitter (παραλίγο να κάνουμε το οραματικέ ηγέτη trending topic). Ξεπέρασε και εκείνη την κυρία που ούρλιαζε σε κάποια συγκέντρωση κομματόσκυλων ότι «σας υποδεχόμαστε, όπως αξίζει σε έναν Παπανδρέου». Καιάδας. Βασικά, όχι, ό,τι ψηφίζει ο λαός.

Ε μετά ήρθε ο ΓΑΠ και είπε το βιογραφικό του. Ευτυχώς δεν είπε ότι τον χαρακτηρίζει η συνέπεια στα ραντεβού του γιατί όλο καθυστερημένος έρχεται. Υπερασπίστηκε με πάθος την απόφασή του για το δημοψήφισμα για πάρα πολλή ώρα, αναρωτιόμουν αν τελικά το πήρε πίσω το δημοψήφισμα ή το φαντάστηκα. Το καταραμένο το stream κόπηκε μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Όταν επανήλθε, εξηγούσε γιατί δεν πρέπει να πάμε σε εκλογές. Μέσα σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα που έχασα για πάντα λοιπόν κατάφερε να εξηγήσει γιατί άλλαξε γνώμη για το δημοψήφισμα. Πραγματικά δεινός ρήτορας.

Ε μετά είπε για τον παππού του και τον πατέρα του. Τι να πει. Ξέρει το κοινό του. Δώστους Αντρέα Παπανδρέου και πάρτους την ψυχή. Πάντως για να πει και για τον παππού του πάει να πει ότι ζορίστηκε, στριμώχτηκε. Συνήθως αρκεί μόνο ο Μαμ-Ρα, η μεταφυσική μούμια που στοιχειώνει την πολιτική ζωή του τόπου και έμαθε στο λαό πρώτος ότι λεφτά υπάρχουν (δανεικά κι αγύριστα, όπως με τον οργισμένο Παπούλια που του δάνεισε για το κωλόσπιτο, α ρε Βαγγέλα έφυγες νωρίς) και σαν μεταφυσική μούμια έχει την ικανότητα να εμφανίζεται ως αφίσα (προς το παρόν μπορεί μόνο σε δύο διαστάσεις γιατί η τρίτη διάσταση είναι φυλακισμένη όσο ζει έστω ένας Μητσοτάκης) στους δρόμους της Αθήνας (και άλλων φαντάζομαι πόλεων, γιατί Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα).

Οραματικέ ηγέτη. Έχουμε ξεφτιλιστεί τελείως στο εξωτερικό, και εκεί είναι δύσκολο να τους εξηγήσεις ότι άλλο η κυβέρνηση και άλλο λαός - ιδίως όταν ο λαός έχει εκλέξει όλες τις κυβερνήσεις εδώ και 30-40 χρόνια.

Κατά τα άλλα η ομιλία του μου θύμισε έντονα την παλιά προεκλογική του κυρίως γιατί όταν δεν έλεγε το βιογραφικό του έλεγε όλα αυτά που θα κάνει. Θα συγκρουστεί, θα αλλάξει, θα φτιάξει, θα διορθώσει, μέχρι και πράσινη ανάπτυξη είπε ο αθεόφοβος. Και βέβαια το άλλο παλιό αγαπημένο, αντιεξουσιαστής στην εξουσία. Γενικά ήταν κάτι σαν ποτ πουρί από παλιές επιτυχίες. Δυστυχώς δεν είπε το «λεφτά υπάρχουν» αλλά πανηγύρισε αρκετά που παίρνουμε δάνεια για να ξεχρεώσουμε ενώ συνεχίζουμε να παράγουμε χρέος, οπότε είναι περίπου το ίδιο.

Την σύνδεση την έκλεισα όταν βγαίνανε και κάνανε δηλώσεις και άκουσα τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου να λέει ότι ο ΓΑΠ μίλησε στην καρδιά του κάθε Έλληνα. Εκεί πραγματικά χάνω το χιούμορ μου και την ψυχραιμία μου. Παραπάνω δε λέω γιατί υπάρχουν νόμοι. Να πω μόνο, και αυτό πάει και στον Παπούλια, ότι καλό είναι να δουν πώς έφυγε ο Καντάφι, ο Τσαουσέσκου και ο Λουδοβίκος (όχι των ανωγείων).

Το μόνο καλό από όλη αυτή την ιστορία ήταν ότι ο Κώστας Καραμανλής ζει. Όταν ψήφισε του έκανε κοντινό η κάμερα, μόνο σε αυτόν, σε κανέναν άλλον. Καλά μου φάνηκε στα λίγα δευτερόλεπτα που τον είδα, ξεκούραστος.

Ένα μουσικό κομμάτι που συνοψίζει τις κωλοτούμπες του Παπανδρέου και το πρόβλημα του χρέους.

( via )

For a long time now I had a long running process here at home implemented as a Windows Console application. The application was quite stable, but from time to time I had to fix a bug or add a new feature. Before deploying a new version, I would have to login to the deployment machine where the application was running and terminate it, otherwise deployment would fail trying to copy over the new files. Quite tedious. And then I would have to start it again, as soon as the deployment server had finished its job. I like to automate this kind of things.

Converting the application to a Windows Service is something I should have done in any case. But it turns out it also solves this particular problem too. Say hello to the servicecontroller task in NAnt (which, in case you didn't notice, reached version 0.91 finally a couple of days ago). Using this task in your build script, you can start and stop any Windows Service you want. What I did was to modify my build script to stop my Windows Service just before it copies the files and then start it again when the copying is done. All of that done through the build server, no manual steps required.

Oh, by the way, I used SharpDevelop to create the Windows Service. I only have the free Express edition of Visual Studio at home and that one doesn't support Windows Service projects. Turns out that SharpDevelop supports that and has some nice features too that Visual Studio doesn't even support without Resharper, for instance easily running and debugging NUnit unit tests from within the IDE (ok to be fair you can attach the Visual Studio debugger to the NUnit GUI and debug your unit test, but not in the Express edition).

SharpDevelop also seems to support wix installers, but that's something I didn't try, perhaps some other time.

A long time ago, I blogged about WCF and deferred LINQ queries and some surprises that combination may have. Back then, our WCF service would crash inexplicably when the returning type of an operation would contain an enumerable whose evaluation was deferred until after the WCF operation was out of scope.

Today I'll revisit the same problem with a different approach: the missing exception.

Consider this small WCF service implementation:

public class DemoService : IDemoService
{
    public IEnumerable<string> GetNames()
    {
        try
        {
            return DoGetNames();
        }
        catch (Exception ex)
        {
            // TODO: Log exception
            return Enumerable.Empty<string>();
        }
    }
}

The implementation is hidden in the DoGetNames method, which we'll see in a moment. I had a similar implementation in a project recently, and I thought that the try catch statement here would protect me from all unexpected exceptions that may occur in DoGetNames. However, that wasn't the case. Once again, the cause was deferred execution. Let's see a very basic implementation of DoGetNames that can cause this problem:

private IEnumerable<string> DoGetNames()
{
    yield return "Alice";
    yield return "Bob";
    throw new ApplicationException("I am throwing an exception");
}

Because DoGetNames is implemented with a deferred execution iterator, it really doesn't get invoked until after the execution leaves the try catch block. So not only our exception is not logged, but on top of that the client's call fails. I had spent some time wondering why on earth my exception was not been logged at all... until I thought to start searching for these kind of cases.

So if you're thinking that you've safe guarded your WCF operations with a simple try catch, make sure you haven't missed any sneaky LINQ statements or similar code that is lazily executed.

Hope this helps.

Έπαιξε στην Ελληνοφρένεια ηχητικό από ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που πανηγύριζαν στις τελευταίες εκλογές για τη νίκη του κόμματός τους. Σε γενικές γραμμές οι δηλώσεις τους ήταν στις κατηγορίες:

• έφυγε η δεξιά που πέντε χρόνια μας έβγαλε το λάδι (ο αντιδεξιός ψηφοφόρος)
• ο Παπανδρέου είναι ο γιος του Αντρέα, ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ξέρει από φτώχεια, ο Καραμανλής πώς να νιώσει τον φτωχό λαό; (ο ΓΑΠόφιλος ψηφοφόρος)
• δεν είναι νίκη του ΠΑΣΟΚ αλλά νίκη όλης της Ελλάδας, για τις καλύτερες ημέρες που θα έρθουν (ο ρομαντικός ψηφοφόρος)

Αλλά η πιο χαρακτηριστική δήλωση ήταν αυτή: «ο Παπανδρέου θα δώσει χρήμα στο λαό». Ο ψηφοφόρος του Αντρέα. Ακόμα κι αν δεν πρόλαβε τον Αντρέα εν ζωή.

Έχω βαρεθεί το αυτομαστίγωμα της φυλής, αλλά δεν μπορώ να κάνω και διαφορετικά. Αυτή είναι η νοοτροπία που μας έφερε ως εδώ, η νοοτροπία του κουτοπόνηρου τεμπέλη που θέλει να ζει εις βάρος των άλλων. Κυρίως το εις βάρος των άλλων, το «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Άλλωστε στις δημοσκοπήσεις τα δύο κόμματα που εκλέγονται εξακολουθούν να είναι πρώτα. Ο λαός μίλησε. Την επόμενη φορά που θα αγανακτήσεις με τον Πάγκαλο, πήγαινε στη σελίδα του ΥΠΕΣ να δεις πόσους σταυρούς πήρε.

Ο χρόνος έχει συμπιεστεί και όλα τρέχουν πολύ γρήγορα τώρα που το δανεικό χρήμα καίει. Δεν έχει αλλάξει κάτι, ο γέρος λύκος δεν μαθαίνει νέα κόλπα και ο παλιός υπουργός ομοίως. Αλλά τώρα που όλα γίνονται τόσο γρήγορα αποκτούν και λίγο κωμικό χαρακτήρα. Τη Δευτέρα στοχοποιούμε τους δημοσίους υπαλλήλους. Την Τρίτη πιάνουμε 100 φανταστικομύρια από φοροφυγάδες στην Ελβετία. Την Τετάρτη το πρωί ανακοινώνουμε νέα μέτρα, μεσημέρι δεσμευόμαστε ότι είναι τα τελευταία και απογευματάκι βάζουμε κι άλλα. Πέμπτη τα βάζουμε με την Ευρώπη και θυμόμαστε τις Γερμανικές αποζημιώσεις για τον ΒΠΠ και Παρασκευή τους παρακαλάμε να γυρίσουμε, μην τυχόν και μείνουν απλήρωτα τα ένοπλα σώματα ασφαλείας και αρχίσουν να λεηλατούν τον κοσμάκη εκτός του να τον δέρνουν. Ε το ΣΚ όλο και κάποιον θα βρει να αποκαταστήσει το ΚΚΕ. Ίσως σε μερικά χρόνια να αποκαταστήσει και τους απολυμένους του 902.

Δημόσιοι υπάλληλοι που βαριούνται να δουλέψουν, ιδιωτικός τομέας κρατικοδίαιτος που βαριέται να πληρώσει φόρους. Ταυτόχρονα συνυπάρχουν οι κακές εκδοχές δύο συστημάτων: στο δημόσιο ένας κακός σοσιαλισμός και στον ιδιωτικό τομέα ένας κακός καπιταλισμός. Συνταγή για επιτυχία. Το 2010 νομίζω ο Ραγκούσης ανακοίνωνε με περηφάνεια ότι πλέον γνωρίζει πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Τραγικές καταστάσεις.

Εδώ στις Κάτω Χώρες δεν μπορούν να καταλάβουν πώς μπορεί να έχει φτάσει μια χώρα σε τέτοιο σημείο. Τα ΜΜΕ τους λένε για τεμπέληδες Έλληνες που βγαίνουν στη σύνταξη στα 50. Οι γνωστές χαζομάρες, να πουλήσουμε κανένα νησί κλπ. Δεν έχω τηλεόραση συνεπώς δεν ξέρω λεπτομέρειες παρά ότι ακούω κατά καιρούς από συναδέλφους. Έχω βαρεθεί να εξηγώ. Ίσως φταίει που αυτή η ιστορία τραβάει χρόνια πλέον και τα έχω ήδη εξηγήσει στους προηγούμενους συναδέλφους και τώρα στην νέα εταιρεία φτου κι απ' την αρχή. Μιλάω για τις στρατιωτικές δαπάνες, τα υποβρύχια που γέρνουν, για το ότι δεν είναι όλοι τεμπέληδες και ότι στην πραγματικότητα στον ιδιωτικό τομέα δουλεύουν πολύ περισσότερο οι Έλληνες και, όταν πληρώνονται, είναι για αρκετά λιγότερο. Οι εύκολοι στόχοι είναι βέβαια οι συνάδελφοι που δουλεύουν τέσσερις ημέρες τη βδομάδα. Δεν είναι σπάνιο στην Ολλανδία να έχεις συμβόλαιο για 32 ώρες τη βδομάδα, επειδή θέλεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου και την οικογένειά σου. Τις Παρασκευές αυτό είναι αισθητό στην κίνηση αφού οι περισσότεροι από αυτούς επιλέγουν να κάθονται τις Παρασκευές. Αυτοί με το που ακούν ότι στην Ελλάδα δούλευα 10 και 12 ώρες και ότι έτσι είναι για τους περισσότερους του ιδιωτικού τομέα αρρωσταίνουν. Αλλά οτιδήποτε και να πω εγώ, η τηλεόραση και εδώ και στην Ελλάδα έχει τη δική της δύναμη φυσικά.

Αυτό που γίνεται τώρα στην Ελλάδα είναι ουσιαστικά η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει. Μια μάχη για να σωθεί το υπάρχον σάπιο σύστημα, πάση θυσία. Δείτε ποιοι εξαιρούνται από τον κανόνα μία πρόσληψη για δέκα απολύσεις για να καταλάβετε ποιοι είναι αυτοί που αποτελούν τη σαπίλα. Δικαστικοί, στρατιωτικοί, σώματα ασφαλείας, κληρικοί. Κάπου διάβασα ότι η τρόικα είπε ότι ο κανόνας 1 - 10 θα πρέπει να εφαρμοστεί και για την Ευελπίδων, αφού έχουν σίγουρη δουλειά. Η Ελληνική πλευρά κοίταγε όλο απορία.

Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι σε κάποιο βαθμό θα ήθελα πολύ να μην δινόταν η 6η δόση και γενικά οι Ευρωπαίοι να λέγανε ως εδώ και να σηκώνανε τα χέρια ψηλά με το τρελλοκομείο. Διαφωνώ με την ηθικίστικη προσέγγιση που κάποιοι κάνανε ότι οι χώρες του Νότου ήταν απρόσεχτες ή αμαρτωλές και τώρα πρέπει να τιμωρηθούν για να εξαγνιστούν. Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως, ίσως ένα τέτοιο σοκ να δίδασκε ότι το χρήμα είναι κάτι πολύ απλό. Πόσα βγάζεις, πόσα καταναλώνεις, πόσα σου περισσεύουν. Πιστεύω ότι και οι Ευρωπαίοι έτσι το αντιμετωπίζουν και κοιτάνε να σώσουν τις τράπεζές τους, όχι από κάποια αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών και της Ευρώπης των λαών και άλλα τέτοια οράματα. Εδώ πρόκειται για λεφτά.

Σημαντική σχετική εξέλιξη είναι η κίνηση των Γάλλων και των Βέλγων να σώσουν κάποια Βέλγικη τράπεζα (βλέπε να δώσουν τα λεφτά του λαού για να την αγοράσουν) επειδή ήταν εκτεθειμένη σε Ελληνικό χρέος (νομίζω). Αν ισχύει αυτό, γιατί μπορεί να κάνω λάθος, τότε είναι πολύ σημαντικό. Αυτό είναι που έλεγα εξαρχής στους συναδέλφους μου όταν με ρώταγαν «γιατί να βοηθήσουμε την Ελλάδα, δε θέλουμε». Τους εξηγούσα ότι είναι μια πολύ καλή ερώτηση. Πιστεύω ότι το πρόβλημα των ξένων πρωθυπουργών είναι να σώσουν τις τράπεζές τους, μέσω της Ελλάδας. Δανείζουν την Ελλάδα, με σκοπό αυτή να ξεπληρώσει τις τράπεζες. Μόλις αυτό πετύχει και οι τράπεζες είναι ασφαλείς, η Ελλάδα είναι μόνη της με ένα μεγάλο νέο δάνειο. Το ερώτημα είναι γιατί να μην αφήσουν την Ελλάδα να χρεωκοπήσει από την αρχή και να πουν «οι τράπεζές μας έχουν πρόβλημα λόγω της Ελλάδας, θα τις κρατικοποιήσουμε (με τα λεφτά σας)». Εκεί νομίζω ότι ήταν η πολιτική απόφαση, ότι θα ήταν πιο εύκολο να στοχοποιήσουν τους τεμπέληδες Έλληνες και να πείσουν τους ψηφοφόρους τους, παρά να πουν «θα βοηθήσουμε τους τραπεζίτες». Άλλωστε υπάρχουν πολλοί ξένοι που υποστηρίζουν ότι πρέπει να βοηθηθεί η Ελλάδα για λόγους αλληλεγγύης! Ενώ πόσοι αλληλέγγυοι θα βρίσκονταν για τις τράπεζες... Αυτό με την Βέλγικη τράπεζα ίσως είναι η αρχή της αλλαγής, όπου θα πηγαίνουν και θα σώζουν τις τράπεζες απευθείας.

Σε μία τέτοια κατάσταση χωρίς δανεικά, δεν ξέρω με ποιον τρόπο το υπάρχον σύστημα θα μπορούσε να συντηρηθεί χωρίς να χάσει κάθε επίφαση δημοκρατικής νομιμοποίησης... ή θα καταρρεύσει η σαπίλα, ή θα καταρρεύσει η δημοκρατία. Σε μία τέτοια κατάσταση, τα όπλα τα έχουν ήδη αυτοί που ανήκουν στη σαπίλα και έχουν συμφέρον να διατηρηθεί. Μέχρι τότε, όλοι εναντίων όλων. Δημόσιοι, ιδωτικοί, ταξιτζήδες, γιατροί, σκουπιδιάρηδες. Ποιος έχει σειρά να στοχοποιηθεί σήμερα;